Ewidencja czasu pracy Kadry Zarządzającej

Pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy pracownika do celów prawidłowego ustalenia jego wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą, jednakże w stosunku do pracowników objętych systemem zadaniowego czasu pracy, pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy oraz pracowników otrzymujących ryczałt za godziny nadliczbowe lub za pracę w porze nocnej nie ewidencjonuje się godzin pracy.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że ustawodawca dał pracodawcy wolna rękę, jeżeli chodzi o ewidencjowanie czasu pracy pracowników. Nie ma w tym zakresie żadnych wytycznych. Najbardziej popularną formą było do niedawna prowadzenie list obecności, jednakże wraz z pojawieniem się nowych technologii coraz większą akceptację posiadają elektroniczne karty lub system logowania komputerowego. Wybrany przez pracodawcę sposób ewidencjonowania czasu pracy powinien być wyraźnie wskazany w regulaminie pracy.

Wyjątkiem od powyższego obowiązku zostali jednak objęci pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy oraz pracownicy otrzymujący ryczałt za godziny nadliczbowe lub za pracę w porze nocnej. Wobec tych pracowników ewidencji godzin pracy nie prowadzi się (nie trzeba ale można). Jak wskazują jednak niektórzy komentatorzy „przepis ten należy odczytywać literalnie, czyli odnieść go do ewidencji godzin pracy, a nie do ewidencji czasu pracy, np. dni pracy. Przepis odróżnia bowiem w ramach ewidencji czasu pracy ewidencję godzin pracy. Ewidencję innych niż o godzin pracy informacji należy więc prowadzić.” Pracodawca powinien więc prowadzić dla osób zarządzających uproszczoną ewidencję czasu pracy w sposób analogiczny do zastosowanej wobec pracowników zatrudnionych w systemie zadaniowym, gromadząc informacje o dniach, w których dana osoba świadczyła pracę, oraz nieobecności w pracy, np. z powodu urlopu, zwolnienia lekarskiego czy korzystania z opieki nad dzieckiem.

Pojęcie osób zarządzających zakładem pracy w imieniu pracodawcy należy rozumieć zgodnie z definicją art. 128 § 2 pkt 2 KP. Przepis ten wyraźnie stanowi, że pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy to pracownicy kierujący jednoosobowo zakładem pracy i ich zastępcy lub pracownicy wchodzący w skład kolegialnego organu zarządzającego zakładem pracy oraz główni księgowi. Regulamin pracy może wymienić również inne nazwy stanowisk, które w rozumieniu pracodawcy spełniają w/w definicję. Ważne jednak, aby dane stanowisko pozwalało na wydawanie poleceń związanych z pracą innym pracownikom, przede wszystkim dotyczących wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych pod nadzorem zlecającego. Brak podwładnych i współpraca z podmiotami zewnętrznymi przemawia przeciwko uznaniu stanowiska za kierownicze.

W tym miejscu warto przywołać wyrok Sądu Najwyższego, który wskazuje, że kluczowym kryterium zakwalifikowania pracownika do grupy kierowników jednostek organizacyjnych jest zakres ich obowiązków (uprawnień) oraz ocena odrębności kierowanej przez nich komórki, a nie treść wiążącej strony umowy o pracę (wyr. SN z 17.11.1981 r., I PR 92/81).

Co należy jednak pamiętać, pomimo że zgodnie z art. 1514 pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy i kierownicy wyodrębnionych komórek organizacyjnych wykonują, w razie konieczności, pracę poza normalnymi godzinami pracy bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych to jednak istnieją pewne wyjątki.

Obowiązek wypłaty wynagrodzenia i dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych obowiązuje za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w niedzielę i święto. Dodatkowo osoby zatrudnione na stanowiskach kierowniczych nie mogą być pozbawione prawa do wynagrodzenia oraz dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, jeżeli wskutek niezależnej od nich wadliwej organizacji pracy są zmuszone do systematycznego przekraczania obowiązujących norm czasu pracy

Podstawa prawna:

Art. 128 §2 pkt 2, art. 149, art. 1514, ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666 z późn. zm.),
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17.11.1981 r. o sygn. akt sprawy I PR 92/81